ရန္ကုန္ ဇန္နဝါရီ ၃၁
ျမန္မာ့ ပညာေရးသမိုင္း၏ အထင္ကရ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ရွိ သစ္ပုပ္ပင္ႀကီးမွာ မီးေရာင္စုံမ်ား လင္းလက္ေတာက္ပလ်က္ရွိၿပီး ပိုမိုက်က္သေရရွိစြာ
လွပလ်က္ရွိပါသည္။ ျပန္လည္သက္ဝင္လာၿပီျဖစ္ေသာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႀကီးမွာ
လည္း ႐ူပေဗဒေက်ာင္းသားေဟာင္း တစ္ေထာင္ေက်ာ္၏ စုစည္းမႈ၊
ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈမ်ားေၾကာင့္ ဂုဏ္ယူေနသေယာင္ထင္ရသည္။
ယေန႔မြန္းလြဲ၃နာရီခြဲက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ႐ူပေဗဒဌာန၏ စတုထၴအႀကိမ္ေျမာက္
အာစရိယပူေဇာ္ပြဲ ကို ရန္ကုန္တကၠသိုလ္အပန္းေျဖ ရိပ္သာတြင္
က်င္းပခဲ့ၿပီးေနာက္ ညေန ၆ နာရီတြင္ ႐ူပေဗဒမိသားစု ဝင္မ်ား၏
မိတ္ဆုံစားပြဲကို သစ္ပုပ္ပင္ ေအာက္တြင္ က်င္းပခဲ့သည္။
တက္ေရာက္သူမ်ားမွာ တည္ၿငိမ္ေသာအျပံဳး၊ ရင့္က်က္ေသာ အမူ အရာမ်ားျဖင့္
႐ူပေဗဒပညာရပ္မ်ားကို သင္ၾကားလာခဲ့သူ ပညာရွင္မ်ား၊ တက္ၾကြေသာ
စုစည္းညီၫြတ္ေသာ လူငယ္မ်ားႏွင့္ ဆရာႀကီး၊ ဆရာမႀကီး မ်ားအပါအဝင္
႐ူပေဗဒပညာသင္ၾကားခဲ့သူ အစ္ကိုအစ္မမ်ားကို အားက်ေလးစားသည့္ ေက်ာင္းသား
ေက်ာင္းသူမ်ား အားလုံးစုံလင္စြာ ေတြ႕ရသည္။
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ
ေဝးကြာေနခဲ့ရသည့္ အမိတကၠသိုလ္ေျမ၏ သစ္ပုပ္ပင္ႀကီးေျခရင္းတြင္
ပထမဆုံးအႀကိမ္ က်င္းပခြင့္ရရွိခဲ့ေသာ မိတ္ဆုံစားပြဲမွသည္
ဆရာေဟာင္းမ်ားႏွင့္ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား၏ ခံစားမႈမ်ားကို စုစည္းတင္ဆက္
လိုက္ပါသည္။
ေဒါက္တာကိုကိုဦး
ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီး
(သိပၸံႏွင့္နည္းပညာဝန္ႀကီးဌာန)
ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အက္စ္ ၃၉ နဲ႔ သစ္ပုပ္ပင္ႀကီးက မေမ့ႏိုင္စရာပါ။ ၁၉၈၂
ခုႏွစ္မွာ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ အက္စ္ ၃၉ မွာ တက္ခဲ့ရေတာ့ အနီးဆုံးမွာရွိတဲ့
သစ္ပုပ္ပင္ႀကီးေအာက္က ေန႔စဥ္ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတဲ့ ငယ္ဘဝေတြကို ျပန္သတိရတယ္။
မာစတာတက္ေတာ့လည္း ဒီမွာပဲ။ ႏ်ဴကလီးယားအင္ဂ်င္နီယာ ဘာသာရပ္နဲ႔အဆင့္ဆင့္
ပညာဆည္းပူးရင္း ဆရာအျဖစ္နဲ႔လည္း ဒီေနရာေတြမွာ ေျခရာေတြထပ္ခဲ့တယ္။
ငယ္ငယ္ကတည္းက အခုလို အမိသစ္ပုပ္ပင္ေအာက္မွာ ပြဲေတြက်င္းပခြင့္ရဖို႔
စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေဆာင္ရြက္ခြင့္ရၿပီဆိုေတာ့ ေနာင္လာ ေနာက္သား
မ်ိဳးဆက္သစ္ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ပညာ ေရးအဆင့္ျမႇင့္တင္ႏိုင္ဖို႔ ေျခလွမ္း
စၿပီလို႔ယူဆမိတယ္။ ၂ဝဝဝ ျပည့္ႏွစ္မွာ ေက်ာင္းဆရာဘဝကေန
အစိုးရအဖြဲ႕ဝင္ျဖစ္လာတယ္။ အခုလို ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးျဖစ္လာတဲ့အထိ
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဟာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ေနရာတစ္ခုျဖစ္သလို
ကြၽန္ေတာ္တို႔လို ေက်ာင္းသားေတြအတြက္လည္း အခုလိုတက္ေရာက္ခြင့္ရ
ျခင္းအေပၚမွာ တာဝန္တစ္ရပ္လိုခံယူၿပီး တိုင္းျပည္အတြက္
ကိုယ္သင္ယူတတ္ေျမာက္ထားတဲ့ ပညာရပ္ေတြကို ျပန္လည္အသုံးခ်ပါလို႔
တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။အရင္ကအခက္အခဲေတြ အတားအဆီးေတြ အေျခအေနအရပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္
ပညာေရးဟာ အားနည္းခဲ့ရေပမယ့္ အခုအခ်ိန္
မွာ ကေလးေတြအတြက္
အခြင့္အလမ္းေတြ ယခင္ထက္ တိုးလာေနၿပီဆိုတဲ့ ျပယုဂ္ျဖစ္တယ္။ ဆရာေတြရဲ႕
ေက်းဇူးကို ေအာက္ေမ့မိသလို ကိုယ့္တပည့္ေတြနဲ႔အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔
ျပန္ေတြ႕ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ငယ္ငယ္ကေက်ာင္းသားဘဝကို ျပန္ေရာက္သြားတယ္။
သင္ၾကားေရးပိုင္းမွာဆိုလည္း ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ သင္ၾကားေရးအေထာက္အကူေတြ
ရွိေနတယ္။ ႏ်ဴထရြန္ဂ်န္နေရတာ တပ္ဆင္ထားတဲ့အတြက္
သုေတသနေက်ာင္းသားေတြအမ်ားႀကီး အက်ိဳးရွိတာေတြ႕ရတယ္။ ငယ္ငယ္က ဆႏၵျဖစ္တဲ့
ဆရာသမားေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊တပည့္ေတြနဲ႔အတူတူ သစ္ပုပ္ပင္ေအာက္မွာ
တေပ်ာ္တပါးရွိခြင့္ရလို႔ ဆႏၵျပည့္သြားၿပီ။
ေဒါက္တာ တင္လႈိင္
(ကေလာင္အမည္-ဘိုးလႈိင္)
အဏုျမဴစြမ္းအင္ဦးစီးဌာန
ၫႊန္ၾကားေရးမႉးခ်ဳပ္(ၿငိမ္း)
ဝမ္းသာမႈကေတာ့ အေတာမသတ္ႏိုင္ဘူးဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ့္ဘဝဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုကို
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သစ္ပုပ္ပင္ႀကီးေဘးက အက္စ္ ၃၉ ႐ူပေဗဒေဆာင္မွာ
ပညာေဝမွ်ခဲ့တယ္။တကၠသိုလ္ႀကီးရဲ႕ အႏွစ္သာရ၊ အေငြ႕အသက္ေတြကို အခုကေလးေတြ
ျပန္ရၿပီ။ ဒါကကြၽန္ေတာ့္
ရဲ႕ပီတိ။ သစ္ပုပ္ပင္နဲ႔
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဆိုတာ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုရွိၿပီးသားေပါ့။
(ရယ္လ်က္)။ အထူးသျဖင့္ ႐ူပေဗဒပညာသည္ အရာအားလုံးႏွင့္သက္ဆိုင္သည္
ဆိုတဲ့အတိုင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔လို ပညာရွင္ေတြအတြက္ လုပ္ခြင့္ကိုင္ခြင့္
အစြမ္းျပခြင့္ေတြရလာပါၿပီ။ ႐ူပေဗဒပညာရွင္ေတြအတြက္ အမ်ားႀကီးကမ္းလင့္
ႀကိဳဆိုပါတယ္လို႔ သစ္ပုပ္ပင္ႀကီးေအာက္ကေန ႀကိဳဆိုလိုက္ပါတယ္။
ျမင္တဲ့အတိုင္း ဒီပြဲမွာ ေက်ာင္းသားနဲ႔ဆရာေပါင္းလူတစ္ေထာင္ေက်ာ္ တက္ၾကတယ္။
အားလုံးဆႏၵျပည့္ တဲ့အျပံဳးေတြနဲ႔။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခံစားရရွိခဲ့ၾကတဲ့
ဘူမိနက္သန္ေနရာႀကီးကို သားစဥ္ေျမးဆက္လႊဲေျပာင္း ၾကရမွာပါ။
တိုင္းျပည္အက်ိဳးျပဳတဲ့ ပညာရွင္ေတြ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီး ေဒါက္တာကိုကိုဦးနဲ႔
ဦးခင္ေမာင္စိုးတို႔ ေပၚထြက္လာသလို နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ႐ူပေဗဒပညာရွင္
ေပါင္းမ်ားစြာက က်ရာအခန္းကေန ႀကိဳးစားၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္ကို
ျမႇင့္တင္ေနပါတယ္။နာဆာအပါအဝင္ ကမၻာေက်ာ္ဌာနႀကီးေတြ၊ ႐ူပေဗဒဆိုင္ရာ
သုေတသနအဖြဲ႕အစည္းေတြမွာ ျမန္မာပညာရွင္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။
ဆက္လက္သင္ယူပါ၊ တိုင္းျပည္အတြက္ ျမႇင့္တင္ပါလို႔ ေျပာၾကားခ်င္ပါတယ္။
ပါေမာကၡေဒါက္တာ တင့္လြင္
အာစရိယပူေဇာ္ပြဲ
ျဖစ္ေျမာက္ေရးေကာ္မတီဥကၠ႒
႐ူပေဗဒ မိသားစုဝင္ေတြ စုစုစည္းစည္းက်င္းပႏိုင္တာ အလြန္ဝမ္းေျမာက္ပါတယ္။
ဆရာေတြရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သင္ယူေလ့လာခြင့္ရၾကသလို
ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပန္လည္သင္ၾကားခြင့္ရခ်ိန္မွာလည္း ကေလးေတြအတြက္
ဆရာေတြရဲ႕လမ္းၫႊန္မႈအတိုင္း သင္ၾကားေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ အထူးျခားဆုံးျဖစ္တဲ့
သစ္ပုပ္ပင္ႀကီးေအာက္မွာ မိတ္ဆုံစားပြဲက်င္းပခြင့္ကေတာ့
အားလုံးဝမ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ၾကတဲ့ ကိစၥျဖစ္ၿပီး ႐ူပေဗဒေက်ာင္းသားေတြ
အမ်ားႀကီးလာေရာက္ၾကတယ္။ အားလုံးက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲက ရွိခဲ့ဖူးတဲ့
ေျခရာေတြကို ျပန္လာရွာ ၾကတာ။(ရယ္လ်က္)။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း အခုလို
က်င္းပခြင့္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ထပ္မံၿပီးလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕
မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႀကီး ပိုမိုဂုဏ္ရွိန္ဝင့္လာ
ေအာင္စြမ္းေဆာင္ေပးၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။
ေဒါက္တာမိုးမိုးေအး (ကထိက)
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ႐ူပေဗဒဌာန
တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ေအာင္ကတည္းက ႐ူပေဗဒကိုပဲ စိတ္ဝင္စားတယ္။ ႐ူပေဗဒနဲ႔
ပတ္သက္တာ အားလုံးအေပၚမွာ ႐ူးသြပ္စြာ ခံစားတယ္။ အခုလို
သစ္ပုပ္ပင္ႀကီးေအာက္မွာ ဆရာသမားေတြ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔
တပည့္ေတြနဲ႔ အတူတူရွိေနခြင့္ရလို႔ အခုပြဲအတြက္ ပင္ပန္းသမွ်ေတြ
ေပ်ာက္သြားတာပဲ။Natural World မွာ ႐ူပေဗဒနဲ႔ ကင္းတာဘာမွမရွိပါဘူး။
ကြၽန္မကMaterial Scienceနဲ႔ ေဒါက္တာဘြဲ႕ရရွိထားၿပီး
ကထိကအေနနဲ႔ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ ျပန္လည္တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနပါတယ္။ ကေလးေတြအတြက္
အခြင့္အလမ္းေတြက ကြၽန္မတို႔တုန္းကထက္ အဆမ်ားစြာပြင့္လာပါၿပီ။
ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္တစ္ခုပဲ လိုအပ္ပါတယ္။ ေရြးခ်ယ္မႈေတြအမ်ားႀကီး ရွိလာတယ္။
(သစ္ပင္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္ရင္းရယ္လ်က္) သစ္ပုပ္ပင္ႀကီးက
ကြၽန္မတို႔႐ူပေဗဒဌာနမိသားစုေတြရဲ႕ အေပ်ာ္ေတြကို ျပံဳးၿပီးၾကည့္ေနတယ္။
ေဒါက္တာလွတိုး (ကထိက)
႐ူပေဗဒဌာန ရန္ကုန္တကၠသိုလ္
ပြဲက်င္းပႏိုင္ဖို႔အေရး တစ္ပတ္ေလာက္ ေန႔မအိပ္ညမအိပ္ ပင္ပန္းခဲ့သမွ်ေတြက
အခုညမွာ ေပ်ာက္သြားပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားဘဝမွာ
စိတ္ကူးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို သစ္ပုပ္ပင္ေအာက္မွာ
ထိုင္ရင္းဝိုင္းဖြဲ႕ေျပာခဲ့ၾကဖူးတယ္။ အခုေတာ့ တစ္ခ်ိန္က အေျခအေနကို
ျပန္ေရာက္သြားခဲ့ၿပီ။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႀကီး အသက္ဝင္လာၿပီဆိုတဲ့
အထိမ္းအမွတ္ေပါ့ဗ်ာ။ သံတစ္ ေခ်ာင္းကေန ဒုံးပ်ံအထိ
႐ူပေဗဒပညာရပ္ျဖစ္ပါတယ္။စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းသလို
လူသားအက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းေတြအားလုံးဟာ ႐ူပေဗဒနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတာမို႔ ပညာရွင္ေတြ
ေပၚထြက္လာဖို႔ လိုအပ္တယ္။
မဇင္မိုးႏိုင္
႐ူပေဗဒေက်ာင္းသူေဟာင္း
ေက်ာင္းကို ျပန္ေရာက္တာ ငယ္ငယ္က အခ်ိန္ေတြျပန္ေရာက္သြားသလိုပဲ။
ဆရာေတြကို ျမင္ရင္ ခ်စ္ေၾကာက္စိတ္ဝင္မိသလို၊
သူငယ္ခ်င္းေတြျပန္ေတြ႕ေတာ့လည္း ငယ္ဘဝကို ေအာက္ေမ့မိတယ္။
သစ္ပုပ္ပင္ႀကီးကေတာ့ ကြၽန္မတို႔ေက်ာင္းသူ ဘဝကအတိုင္းဘာမွမေျပာင္းလဲဘူး။
အဲဒါကိုက လြမ္းစရာေကာင္းတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး ငယ္ငယ္ကေရးခဲ့ဖူးတဲ့
အမွတ္တရေတြမ်ားရွိမလား ရွာဖို႔ေတာင္ စဥ္းစားေနတယ္။ အရင္ႏွစ္ေတြက
က်င္းပတာသိေပမယ့္ လူကိုယ္တိုင္မလာခဲ့ဘူး။ ဒီႏွစ္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ဆရာမက
အေၾကာင္းၾကားကတည္းက RCနဲ႔သစ္ပုပ္ပင္ တစ္လက္စတည္း ငယ္ဘဝအေၾကာင္း
သတိရၿပီးအေရာက္လာဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။
ျပည့္ၿဖိဳးလြင္ ဒုတိယႏွစ္
စၾကဝဠာ႐ူပေဗဒဘာသာရပ္
ေက်ာင္းသား
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္
ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ရတာ
မဟာဆုလာဘ္ေပါ့။ ႐ူပေဗဒပညာရပ္နဲ႔အရင္က ျပည္တြင္းမွာ အသုံးခ်ဖို႔ ခက္ခဲေပမယ့္
အခုအခ်ိန္မွာ အမ်ားႀကီး ပြင့္လန္းလာခဲ့ၿပီ။ သုေတသနလုပ္ငန္းေတြကိုလည္း
ကြၽန္ေတာ္တို႔လုပ္ႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေလးစားရတဲ့
ဆရာႀကီးေတြရွိတယ္။ စၾကဝဠာ႐ူပေဗဒဘာသာရပ္ ပညာရွင္ေတြျဖစ္ပါတယ္။
ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ပါေမာကၡေဒါက္တာစိန္ထြန္းနဲ႔လက္ရွိပညာရွင္ ေဒါက္တာ
တင္ေအာင္တို႔လို ထူးခြၽန္တဲ့ပညာရွင္ျဖစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။
ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာဆက္သင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္။ သို႔ေသာ္
အလုပ္လုပ္ဖို႔ကိုေတာ့ ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာ ပညာရွင္အေနနဲ႔
ရပ္တည္ဖို႔ရည္ရြယ္ ႀကိဳးစားေနတယ္။
႐ူပေဗဒ မိသားစုမ်ား၏ အေပ်ာ္မ်ားကို သစ္ပုပ္ပင္ႀကီးသာ အသက္ရွိပါက ဝမ္းေျမာက္စြာ ဂုဏ္ယူေနမည္ဟု ယူဆမိပါေတာ့သည္။
(ျမန္မာ့အလင္း)
